February 10, 2018

January 2, 2018

Please reload

Recente berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Uitgelichte berichten

I have a dream...

February 10, 2018

Het vervolg op mijn vorige blog 'Ik kan het wel'....

 

Het is 10 februari 2018.

Zojuist heb ik me ingeschreven als verhalenverteller bij het Taribush Kuna Festival in juli en het Eigenwijs Festival in september. Het podium op met een eenvoudige voorstelling rondom mijn eigen teksten en gedichten. En mijn hart maakt een sprongetje, telkens als ik eraan denk dat ik dat eindelijk écht ga doen.

I have a dream... 

Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn derde boek EigenWijs verscheen. Bij de boekpresentatie gaf ik delen van mijzelf te zien op een manier die ik heel spannend vond, maar waar ik tegelijk zo ontzettend blij van werd dat ik méér wilde. Dat wilde ik te snel, te groot, te veel, en ik blokkeerde in de aanloop naar het organiseren ervan vollédig omdat ik verdronk in de chaos van (on)mogelijkheden en de angst voor het zetten van de échte stappen. Er bleken eerst nog wat andere dingen in mijn leven opgeruimd en op orde te moeten voor mijn mindset écht kon gaan verschuiven naar 'Ik kan het WEL'.

 

Ik vroeg mij, stiekem, onderhuids, weggestopt, nog steeds veel te veel af, ja, maar, wie zit er nou in hemelsnaam op mij te wachten, er is toch niemand op zoek naar mij? Ik KAN dat helemaal niet, ik ben niet goed genoeg, anderen zijn veeeeel beter, ik hoor daar niet, en dat wil toch niemand, zo'n hopeloze wereldvreemde verteller? Ik liet me tegenhouden door allerlei beperkende overtuigingen en de stappen die ik zette waren dus ook halfslachtig. En daar doet deze kosmos het niet voor... Het universum gaat je niet eerst bewijs leveren dat je overtuiging onwaar is, zodat jij daarom je overtuiging los kan laten. Het werkt omgekeerd. Zolang jij je overtuiging behoudt, zal het universum 'm reflecteren, want je ziet (en krijgt) de wereld zoals jij 'm gelooft. 

De droom bleef echter. Kon me kriebelige kramp in mijn middenrif geven van verlangen, bijna zoals verliefdheid voelt. Dichter bij mensen, uitwisseling, inspiratie, ook zonder de paarden, het toneel op en mijn woorden mogen laten spreken, mensen mogen bereiken. Raken met mijn vermogen om met woorden te spelen, uitdagen, vragen, uitwisselen, verwonderen, beroeren. En langzaam kwam de moed weer terug. Want ik méénde het ECHT. Ik droomde ervan. What if I don't hold back? Wat als de geschikte tijd ervoor alleen maar komt als ik BESLUIT dat het tijd is, in plaats van erop te wachten?

 

Toen besloot ik, ik moet het omdraaien. Genoeg gewacht. Want nee, natuurlijk zit er helemaal niemand op mij te wachten. Er is niemand op zoek naar mij en ik heb niemand wat te bewijzen, voor niemand iets te doen dan voor mij. Natuurlijk niet. Dat KAN ook helemaal niet. Ik zit op niemand anders dan op mezelf te wachten, ik wacht op mijn eigen 'leap of faith' waarmee ik in het diepe durf te springen.

Niemand is op zoek naar mij. Het is omgekeerd. IK ben op zoek, en als ik wil vinden zal ik zelf moeten zorgen dat ik vindbaar, zichtbaar ben. 

En oei, dan moet je controle gaan loslaten en zelf weer gaan uitreiken. Hallo, hier ben ik, en ik heb wat ontzettend leuks te bieden. Hoe eng is dat! Want ik kijk van nature veel liever van een afstandje toe, met de touwtjes stevig in handen. Kun je ook niet afgewezen worden, weet je wel. Maar de nieuwsgierigheid wint inmiddels elke keer en doet me de luiken open zetten. Naar een mensenwereld waarin ik, ondanks alle gedoe en ellende, nog steeds in het goede, het mooie, het fijne, het verbondene geloof. Hoe ingewikkeld ik het ook vind.

 

En hoe bizar, wat er dan gebeurt. Dan blijkt je zoektocht, en het feit DAT je het ingewikkeld vindt, juist je kracht én je grootste ingang! 

Juist omdat ik 'samenzijn' niet als vanzelfsprekend ervaar, heb ik het door te geven. Blijk ik, omdat ik het zo bewust beleef en er zo bewust mee worstel, woorden te hebben voor dingen waar veel andere mensen óók mee te maken hebben, maar zich er eerder niet zo bewust van waren of er de woorden niet voor vonden. En de herkenning geeft de vreugde én de verbinding!

En zomaar ineens creeer ik daar, in die overdracht van 'woorden waar geen woorden voor zijn', stap voor stap zélf mijn 'vindbare' plaats. Niet door af te wachten tot er een stoel vrij komt, maar door er actief aan te schuiven en er mijn eigen plek van te maken. Het verbaast me continu, en het gaat met vallen en opstaan, maar jeetje, I'm doing it! 

 

We hebben zó geleerd om te denken in beperkende patronen van ja-maar en in onmogelijkheden. En ergens is het ook wel veilig om te blijven denken 'ik ben maar nietig en onbelangrijk en het ik ben daar niet verantwoordelijk voor en ik ben niet goed genoeg en ik HOEF dat niet te kunnen'. Want dat betekent dat je óók je blokkades, valkuilen, overtuigingen niet hoeft aan te kijken, en dat je ook niet met je kont van de bank af hoeft te komen om je mouwen op te stropen en te gaan doen wat nodig is om het WEL te doen en te kunnen. Heel herkenbaar voor mij, ik laat me ook nog steeds ontmoedigen en dan ga ik zo geloofwaardig mogelijke smoesjes verzinnen en met 'n deken over m'n hoofd op de bank zielig zitten wezen... En het enige wat je daar uiteindelijk van krijgt, is spijt op je sterfbed dat je je eigen excuses geloofde om iets niet aan te hoeven gaan. 

 

Als je ECHT wilt, kan er zóvéél meer dan je denkt!!! Het hoeft helemaal niet groots en gigantisch en allewereldproblemenoplossend. Maar het hoeft wel 'echt'. Oprecht. Authentiek. No bullshit. Geen enkel excuus is goed genoeg om het niet te doen, begin ik inmiddels te leren. Geen énkel. Dat is best wel heftig, vindt mijn brein. Mijn lijf ook trouwens. Mijn hele blauwdruk vindt dat best wel eng. Damn, stel dat het WEL kan, HELP!

Maar ook daarmee begin ik in het reine te komen. Want als ik, ondanks dat geen excuus goed genoeg is, TOCH besluit om NIET te doen, dan is dat weloverwogen. Niemands schuld, geen 'falen en fout' van mij waarover ik mezelf moet veroordelen, gewoon 'ik durfde vandaag nog niet' en ik blijf in de actieve modus want morgen weer een kans en een nieuwe poging. Dat oefenen van het omzetten van zelfveroordeling in zelferkenning is een verademing waar ik bijna 40 voor moest worden :) 

 

Dus: 

 

Op zoek naar een inspirerende avond, vol beeldspraak, woordspel en zielskracht? 

 

Neem contact met mij op!

 

Weet je een centrum of lokatie waar plaats is voor mooie bijeenkomsten, vind je het leuk om me te helpen organiseren, heb je tips voor festivals waar ze inspirerende vertellers zoeken? Laat het mij weten!

 

Ik ben te boeken vanaf nu, en ik weet mijzelf inmiddels te vinden: Bij deze, hier ben ik!

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

EK

© 2023 by EK. Proudly created with Wix.com