February 10, 2018

January 2, 2018

Please reload

Recente berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Uitgelichte berichten

Ik kan het wél

January 2, 2018

Een gloedjenieuw jaar. Ik ben vanalles van plan. Maar ja. We kennen die goede voornemens he. Hoe lang gaan ze het houden? En wáárom houden ze het niet? En hoe zorg ik dat ik in 2018 de 'doorbraak' doorzet die in 2017 inzette? 

 

Er zijn altijd gedachten die altijd maken dat ik dingen niet doe. Eentje is bijvoorbeeld een heel eerlijk 'ik heb er geen zin in'. Die is het ergste. Die kent, als iets toch 'moet', eigenlijk geen enkel excuus. Ik voel weerstand, en ik geef aan die weerstand toe in plaats van mezelf een schop onder m'n hol te geven of het te onderzoeken en in goede banen te leiden omdat 't nou eenmaal iets is dat toch moet. 

Een andere is een hardnekkige 'ik kan het niet'. Anderen kunnen dat, maar ik ben niet goed genoeg daarvoor, want te lui, te ongedisciplineerd, te chaotisch, enzovoort.

Dat die overtuiging héél vaak niet klopt, leerde ik in 2013 héél diep beseffen toen ik mijn 'ik kan niet fotograferen' doorbrak en besloot dat ik dat zelf wel uitmaakte. Wie bepaalt wat 'niet kunnen' is? Ik doorbrak 'm afgelopen jaar nog 'ns door 'ik kan niet dansen' om te zetten in 'dat maak ik zelf wel uit'. Wanneer kun je iets niet, ten opzichte van wát? Als het voor jou goed genoeg is, als jij er tevreden mee bent, en er gelukkig van wordt om 't te doen, WAT is dan 'goed genoeg'??? En als ik 't op kunstzinnig vlak kan doorbreken....kan ik 't dan op organisatorisch vlak óók?

 

Wat als ik 'm WEL 'ns oprecht een laagje dieper onderzoek, die 'ik heb er geen zin in, ik wil niet en ik kan niet' dacht ik vorig jaar. Niet om 'm neer te sabelen, maar om 'm te helpen. Niet uit oordeel, maar uit liefde voor mezelf. Ik heb van huis uit veel gehoord 'Je kunt 't best, als je maar zou WILLEN', maar WAT nou als het mijn kracht is dat mijn hakken in het zand gaan als ik dingen moet doen die niet kloppen en die niet bij me passen? WAAROM zou ik in GODSNAAM echt goed worden in VWO-wiskundeB als ik het HAAT en met 'n 4 op m'n eindlijst ook gewoon slaag? Wat als die oude verwijten de ANDER z'n probleem zijn en niet meer het mijne? Wat als 'wil ik niet' gewoon een oprechte boodschap is? En toen bleek dat ik er ECHT geen zin meer had. Dat ik niet lui was, maar dat ik het héél erg méénde. 

 

Mijn eyeopener van afgelopen najaar was dat ik veel milder voor mezelf mocht zijn in datgene wat ik altijd 'lui' of  'chaotisch' noemde. Ik ben helemaal niet lui. Sterker nog, als er iets 'inklikt' dan kan ik belachelijk hard, goed en trouw werken. Maar 't moet wel kloppen, ik ben er wel kwetsbaar in. Ik verlies overzicht en interesse als ik teveel dingen tegelijk probeer te doen, multigetalenteerd en multigeinteresseerd zijn heeft z'n valkuilen, en in plaats van een tandje bijzetten of oplossen haak ik uiteindelijk af als ik mezelf klem manouevreer. En als ik mezelf voorbij loop of ik stap in de reactieve slachtoffermodus, dan lopen er dingen fout. Er lekt energie weg en ik raak ontmoedigt

 

HOE krijg ik er weer ZIN in? Hoe moedig ik mezelf aan en blijf ik daar oprecht in? 

 

Stel dat er betere manieren zijn om met mezelf om te gaan dan hoe ik het dééd. En stel dat het nooit te laat is. Stel dat ik niet kost wat kost HOEF te blijven doen wat ik altijd deed, omdat je dan dus krijgt wat je altijd krijgt.

Wat als ik gewoon nog véél oprechter ga doen wat ik WEL kan. Stel dat ik mezelf niet (meer) met hoe anderen plannen of leven of hun bedrijf runnen hoef te vergelijken.

Stel dat ik begin bij de totále erkenning van hoe ik ben, vanuit acceptatie en liefde voor mijn eigen unieke wonderlijke chaotische wezentje het zo ga plannen dat dat wezentje het WEL precies zo kan dat het VOOR haar blijft werken en vooral ook voor HAAR blijft werken.

Dat dat wezentje blij is, en met plezier werkt, en zichzelf serieus neemt in wat ze nodig heeft om gelukkig te zijn. 

 

Wat als dat wezentje de hand uitsteekt naar haar valkuilen. Stel dat ik mijn chaos ga HELPEN in plaats van 'm te veroordelen. Stel dat ik 'm omarm, volledig liefheb, sterker nog, aanmoedig, en de laag die er onder ligt wat beter leer managen, zodat de chaos zijn gewoon kan zijn wat 'ie is. Niet de chaos zelf, maar de randvoorwaarden en de levenskunst eromheen heel anders ga bekijken. Wat gebeurt er dan? En wat heb ik daarvoor nodig?

 

Wat nou als ik die dag totáál onproductief rondhangen gewoon af en toe NODIG heb om te resetten. En misschien wel (veel) vaker nodig heb dan ik mezelf gunde of toestond. Omdat ik er een oordeel over heb als ik niks doe. Want geleerd, van huis uit, dat stemmetje 'Ja, je ZOU er natuurlijk ook een beetje MOEITE voor kunnen doen.' Wat als ik leer de moeite DIE ik doe ZO rendabel te maken, dat 't in balans komt. Dat ik met een werkdruk en een bedrijfssysteem dat ik áánkan zonder TE hard te moeten werken genoeg verdien? 

 

Want is het eigenlijk wel wáár, dat stemmetje wat ik over mezelf heb leren geloven? 

De mooiste werken maak ik JUIST als ik echt oprecht helemaal niks hoef van mezelf. Áls niet dat stemmetje knaagt 'ja maar eigenlijk....' Als alles in mij vrij is om niks of alles te doen, zonder oordeel. Als ik van mezelf m'n atelier in MOET eindig ik op Facebook. Als ik van mezelf de hele dag op Facebook MAG eindig ik in m'n atelier. Als ik van mezelf m'n paarden MOET trainen, doe ik het niet, als ik het MAG, doe ik het wel. Hoe fuck ik mijn tyfuseigenwijze brein, zeg maar. En hoe organiseer ik dat dat KAN, dat t mijn kracht is en niet mijn zwakte? 

 

Sinds een paar maanden heb ik er steeds meer lol in, in die mindshift. Alsof ik mezelf eindelijk begin te snappen op de laag die ertoe doet om ermee om te kunnen gaan. Dat heeft 39 jaar geduurd en ik heb er wat tranen om gelaten en gevechten met mezelf om gevoerd. Maar nu mag ik het van mezelf. Stap voor stap, want als ik NOG iets geleerd heb, dan is 't dat leren en bouwen en groeien ook langzaam mag (en ook dat ben ik niet gewend ;) ) Het blijkt héél puur luisteren, héél goed opletten, héél goed voelen te zijn. Wat wel, wat niet, wat klopt, wat niet? Kleine signalen, kleine stapjes, oergevoel, onderbuik, intuitie, vertrouwen op een 'weten' dat heel diep en gezond uit een diepe, oersterke levenslust komt. 

Ik mag het 'niet kunnen', al dat plannen en organiseren. Niet als oordeel, maar als kans. Want iets wat je niet kunt, mag je helpen, en toen ik mezelf ging HELPEN ipv veroordelen, kon ik 't al een stuk beter. Mensen zijn wonderlijke wezens :) Dus wat doe ik? Ik ben nu voortdurend bezig het makkelijker voor mezelf te maken. Hoe plan en organiseer ik alles zo schandalig simpel dat ik zo min mogelijk hoef te plannen en organiseren...

Wat voor mij bijvoorbeeld niet werkt zijn teveel to-do lijstjes. Wat voor mij WEL werkt, zijn kleurtjes. Een bureau-agenda, vier verschillende fluorstiften. Roze is compleet vrije creatijd, blauw is paardentijd, groen is bureau/administratie/bedrijfspromotijd, geel is 'wandeltrainingtijd' . WAT ik precies in die blokken doe, laat ik als dat maar enigszins mogelijk is van 't moment afhangen. Waarbij ik mezelf wel toespreek, er moet bij bureautijd wel minstens één ding tussen zitten dat geen uitstel meer mag hebben. En omdat het maar één ding hoeft te zijn, doe ik er meestal twee of drie . En ben dan trots ipv ontevreden. Wat ook werkt, is de blokken niet te groot maken. Niet van acht tot één in m'n atelier, en dan van één tot zes bij de paarden, maar dagen met blokken van gemiddeld een uur of twee waar mogelijk. Dat is geen wetmatigheid, ik plan zo flexibel als kan, waar het niet kan of hoeft, zoals met cursusdagen of lesroutedagen, blijkt 't ook geen probleem. Omdat er genoeg tegenover staat wat wél afwisselt. Gewoon mezelf toestaan OF te hyperfocussen, OF alles behalve te hyperfocussen (in beide ben ik heel goed, daartussen zit niet zoveel :p) bleek bijzonder goed te werken. 

 

Ik had geen nieuw jaar nodig om me aan goede voornemens te gaan houden.

Ik had 'n nieuwe mindset nodig. 

 

Op de site is het al voorzichtig te zien. De indeling is al veranderd. Minder uiterlijk, beter intern overzicht, directere overdracht. 

Ook binnen mijn paardenwerk is de shift voelbaar, en mensen sluiten er tot mijn plezier op aan.

Work-from-the-heart in progress  <3 

 

Ik ben er nog lang niet, maar ik ben onderweg, en ik heb weer veel meer plezier in het onderweg zijn.

I'm learning. To be continued.  

 

Ik kan het WEL! 

Ik ga het nog héél vaak tegen mezelf moeten zeggen, want OH wat is het doorbreken van de oude mindset moeilijk. Maar toch. Ik kan het WEL!

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

EK

© 2023 by EK. Proudly created with Wix.com